Hermann Hesse - Siddhartha

Świeżo po przeczytaniu książki doszliśmy do wniosku: tak, to jest coś, co można ludziom polecić. Ta niedługa książka Hermanna Hessego (powinna liczyć nie więcej niż 200 stron, w zależności od wydania), niemieckojęzycznego noblisty znanego szerzej dzięki "Wilkowi Stepowemu", stanowi jakby beletrystyczną syntezę buddyzmu. Dzieło to napisane jest jasnym, prostym i przejrzystym stylem, któremu nie sposób odmówić elegancji. Dyskretny urok Orientu roztacza się na kartach powieści i idzie w parze z rozwojem sylwetki głównego bohatera. Sięgając po tą książkę wyruszamy w podróż ze Siddharthą, człowiekiem poszukującym sensu istnienia i własnego miejsca w świecie. Tytułowy Siddhartha, wraz ze swym przyjacielem Gowindą, spotyka na swojej drodzę samego Buddę. Jednak coś sprawia, że podważa sens nauk głoszonych przez tego przywódcę duchowego, opuszcza Gowindę który przystał do jego zakonu i sam wyrusza w podróż "do własnego ja". Co z tej podróży wyniknie i gdzie się ona skończy? Po te odpowiedzi zapraszamy serdecznie do lektury.

Fiodor Dostojewski - Notatki (Zapiski) z podziemia

Dziś pragniemy Wam polecić pewną niedługą, ale wyjątkową książkę. Nazywa się "Notatki (Zapiski) z podziemia" (nie mylić z "Zapiskami z domu umarłych"!). Co czyni ją taką niezwykłą? Jest to mianowicie jedna z tych powieści, które potrafią odmienić pogląd na rzeczywistość i zawładnąć czytelnikiem przynajmniej na pewien czas. Mamy tu do czynienia z przerażającą kontestacją rozumu, cywilizacji i wolnej woli, która czyniona jest z perspektywy emerytowanego urzędnika państwowego zamieszkałego w nędznej klicie w Petersburgu. Jest to człowiek wysoce inteligentny i obdarzony ponadprzeciętną samoświadomością. Sam siebie z kolei nazywa "robakiem". Chłodny świat w którym osadzona jest ta nowela wytyczany jest przez ponury horyzont myślowy narratora. Relacje międzyludzkie ograniczają się do gry dominacji i podległości. Nie ma tu miejsca na przyjaźń, miłość, "sentymentalizm". W sferze filozoficznej mamy tu do czynienia z niezwykle frapującym dylematem. Odwoływanie się człowieka do rozumu przedstawione jest jako pewna aberracja, coś chorobliwego i nienaturalnego. Stawia to jednocześnie pod znakiem zapytania sens kultury tworzonej przez ludzkość oraz jej utylitarystyczne dążenia do zapewnienia szczęścia jak największej ilości osób. Bohater zazdrości innym mogącym działać bez zastanowienia. Sam z kolei podlega pewnemu intelektualnemu zniewoleniu, paraliżowi woli, a przy tym doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Wyostrzona świadomość narratora stanowi jedynie źródło cierpienia, które nasz przewrotny bohater akceptuje i rozsmakowuje się w swoim pożałowania godnym położeniu, na przekór wszystkiemu, "ze złej woli".
Książka stanowi niewątpliwie ciężką lekturę a jej nastrój jest duszny i przytłaczający. To o niej Fryderyk Nietzsche miał powiedzieć: "prawda krzyczy w tym dziele" i to ona stała się inspiracją do napisania scenariusza do "Taksówkarza" Martina Scorsese. Dzieło doczekało się także ekranizacji w 1995 roku przez niejakiego Gary'ego Walkowa z Henrym Czernym w roli głównej. Polecamy natarczywie tym, dla których proza Fiodora Dostojewskiego nie kończy się na przeczytanej z musu w szkole średniej "Zbrodni i karze" oraz dla tych, którzy uwielbiają prozę o tematyce psychologicznej i egzystencjalnej.

Zachęcający kadr z ekranizacji "Notatek z podziemia" z 1995 r.